Siergiej Prokofiew

Ten kompozytor i pianista sowiecki urodzony w Sonowce w 1891 roku jest jednym z najlepszych przykładów sowieckiej szkoły kompozycji. Jego twórczość wpłynęła na późniejszych artystów z jego stron takich jak Aram Chaczaturian czy Dymitr Kabalewski. Na dodatek, zalicza się go do najlepszych klasyków wieku XX, który potrafił w doskonały sposób połączyć tradycję z nowością.
Od najmłodszych lat Siergiej pobierał lekcji muzyki u swojej mamy, która była zapaloną pianistką, a w wieku 9 lat dał koncert w domowym zaciszu prezentując swoją pierwszą operę „Velikan”. Kiedy miał 13 lat podjął naukę w konserwatorium w Petersburgu, gdzie udzielali mu lekcji między innymi Anatol Ladow i Mikołaj Rymski-Korsakow. To właśnie tam Prokofiew zaczął intersować się stylami nieco nowoczesnymi jak na tamte lata. Był antyromantykiem i futurystą. W pierwszej dekadzie XX wieku jego skandaliczne utwory wprawiały w osłupienie publiczność. W ten sposób artysta pokazał cechy, które miały charakteryzować jego styl. Muzyka tego kompozytora to groteska i nadzwyczajna fantazja, liryzm oraz zdolność do tworzenia pięknych i sugestyjnych melodii. Niemniej jednak I Symfonia D-dur „Klasyczna” op. 25 wychodzi poza ten styl i jest całkowitym przeciwieństwem Suity „Scytyjskiej” na wielką orkiestrę symfoniczną op. 20 napisanej zaledwie 2 lata wcześniej.
Po Rewolucji Bolszewickiej wyjechał z kraju w poszukiwaniu spokoju do tworzenia dzieł. Utwory, które w tym czasie komponował dla „Baletów Rosyjskich” takie jak „Błazen”, „Stalowy krok”, Syn marnotrawny” były odbierane całkiem pozytywnie, jednak jego opera komiczna „Miłość do trzech pomarańczy” została przyjęta z obojętnością na swojej premierze w Chicago.
Brak sukcesu oraz tęsknota za ojczyzną sprawiły, że w 1933 roku Prokofiew powrócił do swojego kraju. Niestety zmiany, które tam zaszły, a mianowice narastająca cenzura oraz narzucanie kanonów przez władze sprawiły, że niektóre z jego dzieł zostały odrzucone i zabronione. Przykładem tego może być „Kantata na XX-lecie Października” op. 74. Z tego więc powodu oddtąd dzieła Prokofiewa nabrały bardziej klasycznej formy. W tym okresie kompozytor napisał bajkę symfoniczną „Piotruś i wilk”, balety „Romeo i Julia” oraz „Kopciuszek”, muzykę do filmów „Aleksander Newski” oraz „Iwan Groźny”, operę „Wojnę i pokój”, V Symfonię B-dur oraz 3 sonaty „Wojenne” na fortepian. Zmarł w Moskwie w tym samym dniu i roku co Stalin (5 marca 1953).

"Romeo i Julia"- Opera Narodowa w Paryżu

https://www.youtube.com/watch?v=8xtAC56bj8c

Suita "Scytyjska"- Rotterdam Philharmonic Orchestra


Sonata nr VII "Wojenna"- S. Richter

https://www.youtube.com/watch?v=nncrtaTINl4

Powiązane Video Wszystkie video

Siergiej Prokofiew - Romeo i Julia - Marsz
Siergiej Prokofiew - Sonata D-Dur op. 94Bis
Jon Schmidt - ROCKmaninoff
Siergiej Prokofiev - Symfonia koncertująca op. 125 - Ivan Monighetti

Instrumenty i sprzęt muzyczny

DR LT7 9 Tite-Fit struny do gitary elektrycznej siedmiostrunowej 9-52 - WYPRZEDA
BOSS RE-20 Space Echo efekt gitarowy
Zildjian David Grohl Signature paki perkusyjne
AN Drodowski Mirosaw ″Muzyka Dawna″ ksika na gitar solo

Kontakt


Maria Łakomik
Materiały prasowe, patronaty, treści. Filip Łakomik
Sprawy techniczne, integracje. Prześlij artykuł o muzyce Artykuły sponsorowane
Można bezpłatnie nadsyłać dowolne materiały (tekst/grafika/video) związane z muzyką klasyczną, które Waszym zdaniem powinny znaleźć się w serwisie. Artykuły sponsorowane przyjmujemy poprzez platformę whitepress.

Partnerzy

Księgarnia Alenuty.pl
Sprzedaż nut i książek.
  • księgarnia muzyczna

Sklep Muzyczny.pl
Instrumenty muzyczne.
  • sklep muzyczny
forum muzyczne
kultura w sieci

Copyright © 2011-2020 CameralMusic.pl